از دردی که می کشیم

انار جان،
لوبیا خیلی خیلی دلش می خواد که این بحث بازتر بشه. لوبیا سالهای سال از مادرش متنفر بود. ولی یادش نیست که کی و چجوری از این حس رها شد. لوبیا یادشه که اولین بار که به مشاور مراجعه کرد، چون شنیده بود که ریشه خیلی از مشکلات در کودکی هست، سعی کرده بود راجع به این موضوع حرف بزنه. ولی همیشه همه مشاور ها ازش می خواستند که راجع به مسائل فعلیش حرف بزنه.
الان لوبیا احساس می کنه که اون روزها رو بخشیده. ولی اتفاقی که این وسط افتاد، این بود که لوبیا همیشه با مادرش دعوا می کرده و الان با اینکه دیگه اون مسایل مطرح نیست، ولی حریم شکسته و لوبیا راحت با مادرش وارد جر و بحث می شه.
ولی این هم مساله عمده نیست. مسیله مهم احساس گناهی هست که لوبیا نسبت به رفتار گذشتش می کنه. مخصوصا الان که از خانوادش خیلی دور هست.

" کاری که اون کثافت با من کرد بهترین اتفاق زندگیم بود". من روزی هزار بار این رو می دونم ولی درد آروم آروم نمیشه. یه روزایی خیلی درد می کنه. ولی آخرش فکر می کنم که عاشق همه زندگی م هستم :)

I'm so glad you wrote this down here, Actually I
went to MRS Shin Weblog and read all her comment to see what did you respond....

by the way this is a question for me, as much as I know u r in scinece so how comes u have so many info about psycology...
wish you the best

آتش

بیشترش مشاهده شخصیه+یکعالمه مشاوره رفتن+ مقادیری کتاب خوندن+ درون نگری + پوست اندازی+اینکه من به کلمات تسلط خوبی دارم و میتونم منظورم رو بفهمونم.

چندگانه: دردش که تموم نمیشه. فقط قبول میکنی بخشی از زندگیه. من الان که این پست رو نوشته ام حالم دوباره بد شد. هر دفعه هم بزنی بالاخره یادش میاد اذیت میکنه. واقعیت اینه که یه مسیری برای من هیچ وقت جزو انتخابهام نبوده...زور داره بعضی وقتها...اما زندگی هم همینه. سرت رو به سنگ بکوبی سنگ رو نرم نمیکنه.

من برم بخوابم که فردا خوب بشم. خانوم شین یادت باشه من آمدم ایران برای تلافی این پست برای من خورشت کرفس بپزی ها...ده سال رو هم زدم تا نوشتمش.

چندگانه:
یه روز یه فیلسوف و یه عارف معروف رو میندازن توی یه اتاق در راستای مناظره عقل و عرفان. بعد از مدتها که بحث تموم میشه از فیلسوف میپرسند "خوب چطور بود؟"...جواب میده: آنچه را که من میدانم اومیبیند.

دانستن تنها مقدمه است. تجربه دانشیه که زندگی شده باشه. اگر میدونیم در مسیر درستی هستیم اما کافی نیست.

من واقعا برم بخوابم.

هر جای که چشم من و عرفی به هم افتاد
بر هم نگریستیم و گریستیم و گذشتیم
عرفی شیرازی :)

متنت رو دوست داشتم انار جان :*
مي دوني من هم يک سال اين جوري بود تو ثانيه به ثانيه گذشته و اتفاقات تلخش زندگي مي کردم اما دارم ياد مي گيرم تو حال زندگي کنم يعني هنوز هم همه اون اتفاقات برام به تلخي قبله اما ياد گرفتم که ذهنم رو کنترل کنم و نزارم مدام سوييچ بشه رو چيزاي گذشته، شايد به بيان تو بشه گفت نبخشيدم اما ديگه اجازه عرض اندام به اون والد غرغرو هم ندادم

سوال من از اون سوالهایی نبود که تو فکر می کنی. از تو پرسیدم چون می دونستم که تجربه شو داری. می خواستم برای ادامه راه کمکم کنی. می دونم که راه سختیه. می دونم که خیلی طول می کشه رها شدن و شاید هیچ وقت نشه. می دونم. روز دوشنبه از خود آقای سلطانی پرسیدم. گفت که طبیعیه. احساسات بدت زیاد بوده با نوشتن خالی نشده و مجبور شدی که ابراز کنی. حالا باید بری از مخاطبت عذر خواهی کنی و ببینی که حالت چطور می شه. من این کارو کردم و الان خیلی بهترم. در ضمن بهم گفت که از نکات مثبت غافل شدم و اینم واقعا حقیقت داره. ممنونم که برام نوشتی. هر چند که بیشتر از اینکه راه حل عملی داشته باشه یه تخلیه احساسی بود نه؟ متاسفم که بی خوابت کردم.

در ضمن اون قسمت بررسی کوله بار والد خیلی عالی بود. خیلی عالیه که اینها اینقدر بخشی از وجودت شده که به این راحتی می تونی بنویسیشون. برات توی ادامه این راه آرزوی موفقیت می کنم.

انار جان چقدر عاليه که اينا رو مينويسی! واقعاً ميگم تحسين برانگيزه: هم شجاتت که گذشته و دردهاش رو دوره کنی هم احساس مسووليت و توجهی که نسبت به درد ديگران داری. اينقدر کامل هم بود که احتياج به دوباره گويی نداره فقط در تايید حرفت اينو ميگم که همه‌ی ما گذشته‌ی ناخوشايند داريم اما بعد از عبور از احساس ناخوشايندش ميشه از اون برای ساختن حال و آينده‌ی بهتر کمک بگيریم که اگه اين گذشته نبود شخصيت ما به تکامل فعليش نميرسيد... کافيه خودت رو مقايس کنی با آدمهايی که گذشته‌ی خوشايندتری داشتند.

این رد شدن از درد رو قبول دارم.

انار اینها رو که می خونم برای آدمهایی مثل تو و خانوم شین احساس احترام فوق العاده ای پیدا می کنم.

نه تخلیه احساسی نبود. من برای کسی که ازم راه حل خواسته تخلیه احساسی نمیکنم و تو رو هم اصلا شخصا نمیشناسم که بخوام همچین تخلیه سنگین و مهمی رو(اگر تخلیه باشه که نیست) پیشت بکنم. خواستم بهت نشون بدم 1. همه درد میکشند. 2.بزرگ نمیشی مگر اینکه دیدت رو نسبت به ماجرا عوض کنی و به صورت سیستماتیک و بنیادی متفاوت فکر کنی. معذرت خواستن یا دعوا کردن راه حلهای بنیادی نیستند. موقتی هستند.

اگر نتونستم بگم اشکال از قلم من بود و اینکه این تجربه ها رو سخت میشه انتقال داد. اگر شنونده آماده پذیرش نباشه همه اش کلیشه است...بارها گفته شده.

من ناگهانی اون بار رو زمین گذاشتم و خواستم که درستش کنم. اولش هم خوب شروع کردم. خیلی خوب. اما وسطش وایسادم. قاطی کردم و دیگه نمیدانم باید چی کارش کنم؟ چرا اینجوری شد نمیدانم. اما ممنون که اینها رو مینویسی که آدم فکر میکنه که تنها نیست و خیلی ها میتوانند اینجوری باشند مثل خود آدم و زندگی کنند و موفق باشند

I don't think I can ever repeat what you just said: "" کاری که اون کثافت با من کرد بهترین اتفاق زندگیم بود".

For me, many bad things that happened to me were a result my own mistakes, and some were just bad deeds of people I knew or I didn't know. Some of them still hurt A LOT the minute I start thinking about them, and I have learned that just time does not alleviate any pain. What happens though, at least in my situation, is that I got a chance to build on my positive experiences and change the balance of my life toward positive things and not the negative things. I now try to focus on small things that make me really happy, for example reading Zoya Pirzad's book yesterday. It will give me the energy that I need to do my next big thing and my next big project.

I think what's happened to you is the same thing. Over the last few years, you have owned a good share of your destiny by focusing on "what it is that you want to do"... Running is a small thing, but makes you very happy and makes you think you are in control. I think that's a way to make sure your "cumulative positive experiences" exceed "your cumulative negative experiences". For me, the pain is there for every instance of those negative things. But somehow, I think less of them now since I have many more good things to keep me occupied.

چه بامزه منم شبا اشکمو می ریخنم نو دلم که تو بیدار نشی! yadame balesham khis mishod va galoo dard migereftam az boghz o geryeyi k mikhastam sedash dar nayad

dooset daram
manam daram hamin karo mikonam, inayi k tu post neveshti, mvafagh misham!

من يه نكته فرعى بگم اميدوارم كسى رنجيده خاطر نشه و اصلا اشتباه كنم چون زياد چيزى از جريانات نميدونم (نگو اگه نميدونى پس خفه!). اگه من سوال كننده بودم اصلا به خودم اجازه نميدادم به تو با اين توصيفى كه كردى بگم سوال من اين نبود! حداقلش الان نميگفتم، يا اينجورى نميگفتم!

salam ketabe THE POWER OF NOW neveshteye eckhart toll roo bekhoonid

مقاله ای در همین زمینه ها (به فارسی البته)
http://breeze-of-change.blogspot.com/2008/01/blog-post.html

" کاری که اون کثافت با من کرد بهترین اتفاق زندگیم بود". فکر کنم مشکل من اینه که این واقعیت هنوز جدی جدی باورم نشده.

گذشتن از درد، مسئله اين است. نمي شه از درد گذشت. حداقل من نتونستم. هر روز عميق تر شد. نشونه اولش رگ عصب حركتي بود. راه رفتن را برام سخت كرد. حتي رو پا هم نمي تونستم بايستم. دكتر گفت مشكلت دردي است كه داري. بعد زير دستگاه اندوسكوپي بودم. درد ايندفعه معده ام را بلعيد.هر روز پيشروي مي كنه. حالا وقتي سرزده مي ياد فلجم مي كنه!
دروغ!يك دروغ بزرگ! زمان هيچ چيز را حل نمي كنه!
هنوز نتونستم سردي سنگي را كه بينمان فاصله انداخته، باور كنم.

don't forget about medication ... with good medication, past is past!