Dori

آب حوضت شيم آبجي!

مایییییی!

(گر کنارم بودی الان یک بوس رو لپت نشسته بود :)

واااااااای کاش الان مرنو خان می شدم.اوووووووم

قابل شما را نداشت انار خانم گل.

یعنی ماهی حوض فکر می کنی از یه لوبیا هم کم حافظه تر باشه؟

I liked the weblog you introduced. I myself am in a long process of transition from my career. Reading on the examples of other individuals who found their own way of life and followed their true passions is inspring.

موضوعی که من از تو وبلاگ پيتر فهمیدم این بود که من برای سال های زیادی از عمرم روی Auto pilot (خلبانی خودکار؟) بوده ام. مثل وقتی که بعد از رانندگی طولانی جاده و مسیر و مقصد برای آدم عادی می شه و کم کم مغز آدم دیگر انگار لازم نیست زحمتی بکشه برای همین دیگر لذت خاصی هم نمی بره و یواش یواش خاموش می شه. برای همین یه اصل مهم توی رانندگی توی جاده stop, revive, survive هستش.
من از دبيرستان يک راست رفتم دانشگاه. رشته ام را هم به خاطر نمره ام و توقع خانواده ام انتخاب کردم. از دانشگاه يک راست سرکار و بعد سرکار بهتر و ... در واقع توی مسيری افتاده بودم که توانايی جلو رفتن توش را داشتم. البته که مسیر به خودی خود ایرادی نداشت اما من دیگر مغزم خواب رفته بود و قشنگی های جاده رو نمی دیدم. باید می ایستادم و نگاه می کردم. فکر می کردم کجا دارم می روم؟ شاید آدم خوب که فکر کنه ببینه راه های ديگه ای هم هستش که بتونه به هدف برسد شايد هم نه. همين راه بهترين راه باشه. اما مهم همونه که بدونه چی کار داره می کنه.
فکر کنم این نوع مطالب به دغدغه های ذهنی تو هم شبیه باشه.

خدا خيرش بده اين حميدرضا خان رو.خيلي بهتر شد...

بعله خوبه. از خاطرات یه ماهی تو حوض بنویس خوب. ولی بنویس

انار!

آخه استغفرالله! این چه وبلاگ خوبیه الکی می‌گی؟ باز گیر دادی به خودسازی و روان‌شناسی و خودشناسی و این چیزا؟

به قران به مانیفست حزب کمونیست به بودا به پیر به پیغمبر خود فعلی‌ت به‌اندازه‌ی لازم و کافی خوبی. بکش بیرون تو رو خدا از این چیزها!

اعصاب ندارم.

عطا واسه حرص دادن تو هم شده من هر از گاهی میزنم تو کار تحول بدم فرم!:)

انار جان وبلاگی که معرفی کردی خیلی عالیه . ازت ممنونم.

انار جان وبلاگی که معرفی کردی خیلی عالیه . ازت ممنونم.

ما رو شمارو خیلی دوست داریم سرکار خانوم انار بوس

عالییییییییییییییییییییییییی