خبر

so devastating

الهی خیلی براش ناراحت شدم . همین چند وقت پیش من توی برنامه اپرا دیده بودمش و واقعا روحیش قابل تحسین بود . گریه همه تماشاچی ها در اومده بود .

سلام میشه یک مطلبی یا لینکی از مدیریت زمان رندی بذارین تا ما که تو ایرانیم هم بتونیم استفاده کنیم.

روحش شاد.

توی همون متن قبلی پائین متن پست چند تا لینک به ویدیو در سایتهای دیگه غیر از یوتیوب هم هست. هیچ کدوم براتون قابل استفاده نبود؟

راستش ویدیو را دیدم ولی اگر مطلب متنی باشه برای من خیلی بیشتر قابل استفاده است.

:((

راستش ویدیو را دیدم ولی مطلب متنی برای من خیلی بیشتر قابل استفاده است. لینک خبر رو ندیده بودم که الان نگاه می کنم. ممنون

متن سخنرانی ها روی وب سایت خودش بود. اما امروز وب سایت شخصیش بالا نمیاد.

سلام مجدد
متنی را که می خواستم در Regular web site رندی دیدم، ممنونم. آدرس متن Time management رندی:
http://www.alice.org/Randy/timetalk.htm

سلام مجدد
لینک متنی را که می خواستم در Regular web site رندی دیدم، ممنونم. آدرس متن Time management رندی:
http://www.alice.org/Randy/timetalk.htm

با اين زبان نمي شه چيزي فهميد ازش

:((

Man kolli in aghaharo dust dashtam enghadr sedash kubande bud tu sokhanrani hash va por energy bud ke adamo be vajd miovord. roohesh shad

من تا این خبر رو دیدم یاد شما افتادم! یاد پستی که شما گذاشته بودید. سر زدم دیدم که در اینو نوشتید!

من هم همون موقع از طریق وبلاگ تو با رندی پاش آشنا شدم و واقعاً تحت تاثیر روحیه فوق العاده ش قرار گرفتم.
الان هم این خبر ناراحت کننده رو ازت می شنوم که با اینکه قابل پیش بینی بود اما بازم خیلی ناراحت کننده ست.

وای اول صبحی این چی بود که خوندم:((
چقدر حیفف:((((((

متاسفم! خیلی حیف شد.
آخرین فیلمی که ازش دیدم همونی بود که در انتهاش میگه این فیلم رو به بچه هام تقدیم می کنم و گریه می گیره و همه هم به همین صورت... خیلی کاراش قابل تقدیر بود. از اون کسایی بود که دوست داشتم تو زندگیم وجود داشته باشند.

خیلی متاسف شدم. درموردش تو وبلاگ یک پزشک خونده بودم. شاید آدم باید تو همچین موقعیتی قرار بگیره تا قدر زندگی رو بدونه.

من سخنرانی که ازش گذاشته بودی رو گوش دادم! حیف و صد حیف!

به اندازه خوب بودنش ناراحت شدم

Mishe lotfan dar morede ketabesh bishtar tozih bedi?

من هر دو سخنرانیش رو نگاه کردم. من هم ازش خیلی خوشم اومد. ولی چیزی که توی "سخنرانی آخرش" توجهم رو جلب کرد تصاویر بچگی و آرزوهاش بود. بزرگترین آرزوی من این بود که اگه قراره توی بمبارون بمیرم خدا کنه بی درد و سریع بمیرم. دلم نمیخواست زیر آوار بمونم. دیگه اینکه نگران بودم که اگه صاحبخونه جوابمون کنه چی میشه. یکی از واضحترین تصاویر کودکی توی ذهن من عکسهای "قبل و بعد" از اعدام هویدا و نصیری و اینها هست. با این آرزوها و این تصاویر باید چکار کرد؟ خیلی دلم میخواست این سوال رو ازش بپرسم. شاید باید این سخنرانی رو دوباره توی شصت سالگی ببینم و فکر کنم که آیا به آرزوهای سی سالگیم رسیدم یا نه!

البته توی کامنت قبلی اصلا منظورم self-pity نبود. واقعا برام سواله.

دیدار جان کتابش همون متن سخنرانی معروفش در مورد رویاهای کودکیه اما با داستانهای بیشتر و مطالب بیشتر. اما اصلش و تمش همونه.

Mo: حرفت رو کاملا متوجه ام. راستش من وقتی رفتم هاوایی (جای شما خالی) و یه نگاه به اقیانوس کردم فهمیدم چرا این دوست من که مال دم اقیانوسه انقدر دختر شیرین و آرومیه و من انگار یه مینیمم عصبیتی اصلا جزو طبیعتمه...اضافه بر اینکه توی زندگی روزمره هم من باید به چیزهایی فکر کنم(یا تلاش کنم که فکر نکنم) که اون براش اصلا مساله نیست. حرفت به نظر من درسته و ربطی به self-pity نداره. اینجا من همیشه سوژه ام که چطور در بچگی جنگ ستارگان ندیده ام...نمیدونم والا...ما بچگی هامان خوب خیلی معمول نبوده.

از دست دادن همچین ادمی واقعا تاسف انگیزه.به هر حال به شما و خانوادش و همه ی دوست دارانش تسلیت میگم.

خيلي ناراحت شدم

روحش شاد.