شب آخر

سلام . آنچه نوشته اید را با تمام وجود درک می کنم اگرچه ساکن جای دیگری از کره خاکیم ... شاید برای همینه که دلم می خواهد هر چه زودتر اینجا خانه ای برای خودم و خانواده ام بخرم تا شاید کمی بیشتر احساس امنیت بکنم و احساس اطمینان خاطر ... شاید . سفر بی خطر انار خانوم !

و من از همینه مهاجرت می ترسم؛ واقعا می ترسم

انار جان. چه خوب حق مطلبو گفتی. من شخصا از این همه تجربه استقبال می کنم با همه ی سختی های مادی ش ، یعنی غیرمعنوی ش. ولی سخت تر زمانیه که ساکنین میزبان دایم بپرسند : خب کی می خواین از این جا برین؟ این جا می مونین؟ اگر شرایط ایران بهتر شه بر می گردین دیگه، نیست؟
این وضع منه که تو اروپا هستم! از چند دوست اروپانشین دیگه هم شنیدم همین ماجرا رو دارن. باز امریکا یا کانادا شاید وضع بهتر باشه که همه مهاجرند. حتا ساکنین اون کشورا.

انار جان واقعا بهت تبریک می گم که به اینجا رسیدی که این حرف رو بزنی . توی مثالت اصلا به رها کردن وطن فعلی اشاره نکردی چرا؟ نمیشه تکه چوب رو رها کرد و شنا کرد به جایی که اول بودیم؟

من همه ی چیزهایی که نوشته بودی رو تجربه نکردم .ولی درک میکنم! .... اما فکر میکنم اوضاع تو کانادا و آمربکا خیلی بهتر از اروپا هست،‌من و خیلی های دیگه اینجا رو همون تکه چوب هم همیشه مهمان به حساب می آییم!!.... راستی لغت روز چی شده؟؟؟

من همه ی چیزهایی که نوشته بودی رو تجربه نکردم .ولی درک میکنم! .... اما فکر میکنم اوضاع تو کانادا و آمربکا خیلی بهتر از اروپا هست،‌من و خیلی های دیگه اینجا رو همون تکه چوب هم همیشه مهمان به حساب می آییم!!.... راستی لغت روز چی شده؟؟؟

What you said about " between land" is very true. What I have also realized is that you become a mix of both culturs also. A new culture that help you survive being in the "between land". You are not . truly Iranian (anymore), nor American

من هم همه این داستان رو تجربه کردم. ادم احساس تعلق خودش رو از دست میده. بعضی وقت ها فکر میکنم اگر به همون اندازه که ایران زندگی کردم اینجا زندگی کنم نصف اون میزان احساس تعلق میکنم؟ میدونم نه! از طرف دیگه تحمل یک سری ناملایمات هم اینجا راحت تره تا در وطن و از هموطنان عزیز!

وقتی مهاجرت میکنی باید قید مبدا رو بزنی به نظر من.داری میری برای زندگی بهتر در جایی که مال تو نیست اما میتونه مال تو باشه اگه بخوای.با تلاش و موفقیتهایی که اونجا بدست میاری و میتونی با اون موفقیتها برای مبدا افتخار بخری...........انار خانوم برات آرزوی موفقیت میکنم تو همانی که با موفقیت برای ایران و مبدا خودت افتخار آوردی...........سربلند باشی و سفر بی خطر

تشبیه خوبی به کار بردی. جالب بود.

سلام و درود.....
همواره اینطوره بوده که در قبال بدست آوردن چیزی تغییری در داشته های قبلی لازم می نموده....حس آموختن و کشف ناشناخته ها یا عدم امنیت در اسقرار و سکون.........یا حق

سلام انار خانمی:
واژه هات به دلم نشست.سفرت بی خطر.آمدنت زودتر وشاد.خداکنه توی همراهی با کسی ان حس معلق بودن وپراکنده شدن بهت دست نده.
موفق تر باشی.

انار من به خودم میگم voluntary lost . دلم گرفت از حرفات یعنی بعد 8 سال بازم من لاست میمونم فکر می کردم بغد 6 یا 7 سال بالاخره یه جا پیدا کنم واسه خودم

با سلام
من یک سال پیش به مهاجرت 5 ساله ام پایان دادم.
تجربه ی تو را داشته ام اما نه در جایی که مزیتهای آمریکا را داشته باشد. اول که آمدم ماندن برایم سخت بود الان رفتن سخت است. کمی از آمدنم نگذشته بود که عاشق شدم و به رفتن فکر نکردم ولی الان دیگر عاشق نیستم و نمی خواهم برگردم.(آنهایی که چشیده اند می دانند عاشقی در غربت چه سخت تر است، این بار را شانس آوردم)
مهاجرت یعنی بریدن از همه دلبستگی ها(تجربه ای که اولش سخت ولی در ادامه شیرین می شود.) یعنی ساختن محیط و ارتباطات جدید برای خود و حذف ارتباطات قبلی که شاید حیف هم باشد.
الان نمی خواهم دوباره برگردم چون آسایش بودن در کنار پدر، مادر، خواهر و برادر، دوست قدیمی و فامیل را نمی خواهم ارزان از دست بدهم.برای انجام کارها نیز هر چند روند سختی داشته باشند اما دست برای یاری زیاد است.
این را هم بگویم وقتی آنجا بودم زندگی تا پایان عمر در آنجا برایم محتمل و حتی شیرین بود ولی الان از بودن در اینجا خرسندم و خوشحال از تصمیمم.

حرفتون در مورد من صدق نمی کنه...درسته که مهاجرت برای مناسب هر کسی نیست و به روحیه و شخصیت آدمها خیلی ربط داره اما اینکه کجا بری:آمریکا، اروپا یا کانادا یا... هر کدوم شرایط متفاوتی داره. تجربه شخصی من از کانادا فوق العاده مثبته . احساس بی تعلقی هم ندارم. خوبیهای هر دو کشور رو دوست دارمو کاملا کانادا هم قسمتی از قلبم است همونقدر که ایران دوست دارم

من 5 ساله خارج از ایرانم و معمولاً هم مطلب زیاد می خونم از جمله درباره مهاجرت. یادم نمیاد مطلبی به قشنگی این مطلب و پاراگراف سومش خونده باشم. مثال تکه چوب و دریای متلاطم چیزی تو مایه های شاهکار بود.

چقدر مختصر و مفید تونستی حال ْک مهاجر رو بیان کنی. احساس تعلق نداشتن و دیدن تفاوتهایی که
اگه خوست بیاد یکجور ادیتت میکنه و اگر بدت بیاد جور دیگه. وقتی ادم بچه داره که دیگه خیلی خیلی پیچیده تر میشه.

انار خانم جان، شما تجربه خودتون رو خیلی زیبا توصیف کردین. من با احترام به نظرتون می خوام این رو هم اضافه کنم که عامل خیلی تعیین کننده در تجربه مهاجرت کشور مقصد هست. من در مورد آمریکا اطلاعی ندارم ولی در مورد کانادا وضع فرق می کنه. من واقعن اینجا رو هم وطن می دونم و احساس آرامش می کنم. مثل ایران.
در ضمن با این بخش نوشته تون خیلی موافقم که: "اما اگه قصد مهاجرت داريد بايد پيه اين مطلب رو به تنتنون بماليد كه از لحطه اي كه پا در اين مسير بگذاريد هرجايي كه بريد بخشي از دلتون جاي ديگه است و هيچ جايي شما رو صد در صد راضي نميكنه."

امیدوارم سفرتون آروم و بی دردسر باشه.

راه سومی نیست؟ بازگشت به وطن؟

راه سومی نیست؟ بازگشت به وطن؟
چند بار فرستادم.

cheghadr jaleb bod va in bohran hoviat ke gofty cheghadr azar dahande .... vali vaghty varede iran mishi va dige khodeto yeki az onha nemidoni bishtar aziat mishi ... beharhal omidvaram ke harja hasty movafagh bashi hamishe va shad

راستش من حرف مهاجران ایرانی را که هر از گاهی برای مدت کوتاه و خوش گذرانی به ایران می آیند و به نظرشان زندگی در ایران خوب به نظر می رسد قبول ندارم. خب معلوم است کسی که چند هفته برای دید و بازدید و با خیال راحت به ایران سفر می کند مشکلی نداشته باشد. ولی اگر بیاید و اینجا درس بخواند و کار کند و بدبختی ها را ببیند نظرش عوض می شود و بسیار از اینکه در حال حاضر در ایران نیست خوشحال می شود! واقعیتی است. متاسفانه. تقصیر مردم هم نیست. مجبور نیستند در این بدبختی بمانند. وقتی در ایران ازرشی برایشان قائل نیستند و هیچ دلخوشی ندارند.

مثال خیلی خوبی زدی. دقیقا همینطوره که گفتی. حالا گزینش با ماست که همش نگاهمون به ساحل باشه یا همون [ا که هستیم لذت ببریم و همون روزها رو حسابی زندگی کنیم.
در یک پست مرتبط به پستت لینک دادم.

از آنجلو پولوس چیزی دیده ای انار؟ نگاهش به مهاجرت همین حور است. یکیش ماجرای یک تبعیدی یونانی ست که با زنش روی همان تخته چوب می مانند و پسرش از این ها فیلم می گیرد. یک فیلم دیگرش گام معلق لک لک نام داره. اگر ندیدی حتما ببین. خوش باشی.

ما متعلق به فضای میانه هستیم به قول داریو ش شایگان. به قول مهستی شاهرخی: وطن من کفشهای من است.

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست
موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند

سوار یک تاکسی بودم که راننده اش یک خانمی بود حدودا 24 ساله . بور بود و احتمالا از اروپا اومده بود . همسرم پیاده شد و تا برگرده ما چند دقیقه تنها بودیم . ازش پرسیدم چند ساله کانادا هستی ؟ گفت یازده سال ازش پرسیدم چچند سال بعد از اومدن به اینجا ، حس کردی اینجا خونه ات هست ؟ گفت من یازده ساله اینجام . اینجا ازدواج کردم و بچه دار شدم خانواده درجه یکم هم اینجا هستند اما هنوز احساس نمیکنم اینجا خونه ام هست .
اعتراف میکنم که دلم لرزید . فکر کردم این نهایتا 13 سالش بوده اومده اینجا هنوز اینجا رو خونه خودش نمیدونه من که در 34 سالگی اومدم هیچ وقت به این حس میرسم ؟

با سلام

نظر خانم مهسا خیلی جالب بود. مگر ما چقدر عمر می کنیم؟ لااقل نسل اول مهاجر به آرامش نمی زسد.

به به
تبریک انار خانم
به خاطر سه چیز
اول از همه فارغ التحصیل شدن
دوم از اینکه دارین میاین دهات ما. قدمتون رو چشم اهالی سنفرانسیسکو و حومه
سوم اینکه ... اولین باره که نوشته شما مزه پست یک مهاجر رو میداد و نه یک دانشجو! یک بلوغ خاصی توی نوشته شما موج میزنه. مثل یک دگردیسی.

وقتی یک مهاجر تصمیم میگیره از تعلق رها بشه دیگه یک تعلق جدید براش معنی نداره. اصل بریدن از تعلق هاست. اون موقع هست که ...
غلام همت آنم که در کشاکش دهر
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

نکنه تو هم تا رفتی سر کار مثل خواهر بزرگه دیگه ننویسی وبلاگ‌هات رو ها؟ جدی می‌گم اونوقت من خیلی غصه می‌خورم! از وقت برگشتی از سفر هنوز آپدیت نکردی...
بوس گنده
--سوسکی

در ضمن یک اصطلاح رایج تر برای in between land
همون twilight zone هست که ترجمه لغوی اش می شه عالم برزخ (یعنی نه بهشت و نه جهنم... یک جایی فی مابین این دو)
در واقع ما مهاجران همه مان برزخی هستیم. نه در بهشت جا داریم و نه در دوزخ... (حالا خودتون به جای بهشت و دوزخ کلمات مبدا و مقصد رو بگذارید بر حسب حال و روز شخصی تون در دیار هجرت)

انار خانوم گل حتمن الان خونه خودتی دیگه..........خستگی هم در رفته بیا و بنویس....منتظرم

سلام

نظر آقای سعید معرکه بود.

رفتن یا ماندن در هر دو حالت ما بازنده هستیم
کسی راه حل بهتری ندارد؟
مطلبی درباره مهاجرت نوشته ام که اگر دوست داشتید در لینک زیر آن را ببینید:
http://nadynady.blogspot.com/2008/08/blog-post.html

رفتن یا ماندن در هر دو حالت ما بازنده هستیم
کسی راه حل بهتری ندارد؟
مطلبی درباره مهاجرت نوشته ام که اگر دوست داشتید در لینک زیر آن را ببینید:
http://nadynady.blogspot.com/2008/08/blog-post.html

رفتن یا ماندن در هر دو حالت ما بازنده هستیم
کسی راه حل بهتری ندارد؟
مطلبی درباره مهاجرت نوشته ام که اگر دوست داشتید در لینک زیر آن را ببینید:
http://nadynady.blogspot.com/2008/08/blog-post.html

سلام انار خانوم
ازین حس بدتر اینه که تو سرزمین خودت روی اون تکه چوب شناور باشی بی آنکه حتب ببینی زمین سفتی در دوردست را!

وطن!!
چه واژه ی غريبي

سلام
توصیفتون از این حس ها خیلی خوب بود. شاید خیلی هاش جملاتی بود که من چند ماهه درونم حسشون می کردم اما نمی تونستم بیانشوم کنم.این حس ها رو دقیقا نمیشه برای کسایی که تجربش نکردن توضیح داد. ولی واقعا برام جالب بود که می دیدم پس این عدم توانایی در انتقالش فقط مختص من نیست. این پست من هم چندان بی ربط با این مساله نیست:
http://elhamkh2001.persianblog.ir/post/207
موفق باشین