« یک جایی خواندم آدم بزرگ شدن یعنی یاد بگیری قلبت را قایم کنی | صفحه اول | روابط موازی »

من دقیقا یادمه. من دبیرستان میرفتم در نتیجه موضوع مال حدود 15 سال پیشه. یه روز معمولی کلاس زبان بود. همونی که توی میدون ونکه. ما نشسته بودیم و معلم که خودش هم دختر جوونی بود دونه دونه از بچههای کلاس میپرسید که میخوان در آینده چه کاره بشند؟ یکی از دخترهای ته کلاس گفت که دلش میخواد اسکیباز حرفهای بشه. و من خوب یادمه معلم بهش جواب داد "توی ایران که برای دخترها نمیشه".
امروز که در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی مرجان کلهر به عنوان اولین ورزشکار زن اسکی باز در المپیک پرچم ایران رو حمل کرد من برای واسو خاطره اون روز رو گفتم.



Comments
hendia midoonan ski hani chi?
mona | February 13, 2010 3:59 AM
be mona: midoonan, to ke nemidooni oonha midoonan va miporsi, nadan tari
pejdad | February 13, 2010 5:29 AM
مرسی که هم عکسو و هم حستو برای ما هم به نمایش گذاشتی انار. من هم خوشحالم که زن های ایرانی توان و همت راه باز کردن رو دارن!
bita | February 13, 2010 10:45 AM
افتخار است که با این کج ذهنی ها و موانع ایشون به چنین جایگاهی رسیدند....
یا حق
قلندر | February 13, 2010 1:16 PM
من حواسم رفت به دامن اون خانم کانادایی!
kdlh | February 13, 2010 2:42 PM
was your classmate in Language class "marjan Kalhor
', or you just mean the possibilities?
Mitra | February 13, 2010 2:53 PM
رفیق ... شما ایمیل منو نگرفتی؟
فهیم | February 13, 2010 5:19 PM
Salam Anar jan:
man mesle hamoshe az hameye neveshte hat yad migiram va be hamash fekr mikonam,,,,
ye soal dashtam ye moghe dar morde Time management neveshty va yek video,,,man tooye neveshte hat donbalesh gashtam amma peidash nakardam agar emkanesh abrat hast behem bedi mamnoon misham,,,midoonam ke gereftari agar faghat vaght kardi baram bedeh
mamnoonam azat va baz ham amnoon ke minevisi
neda | February 13, 2010 10:09 PM
میترا: منظورم همون پاسیبیلیتی بود. مرجان کلهر خیلی کوچکتر از منه که بخواد همکلاس من باشه. اون موقع داستان من شش هفت سالش بوده.
anar | February 13, 2010 11:22 PM
انار جان یه لحظه فکر کردم اون خانوم جلویی که سفید پوشیده همون شخص مذکور هستش :پی
Mehdi | February 15, 2010 1:30 AM
be pejdad: hala to chera az oona defa mikoni? to irani i ya hendi? ya shayadam to ham asheghi? eshkal nadare man doa mikonan har chi dard o balaye mellate badbakht bicharas too donya bokhore too sare to
mona | February 15, 2010 3:15 AM
عکس زیبایی بود ...
وحید | February 15, 2010 4:31 AM
انار جان عنوان پستت منو لرزوند!
آرزوهام چی شدن؟!
یه پست براشون می نویسم حداقل به احترام فراموش کردنشون
میس ری | February 15, 2010 5:33 AM
کسی به مونا جواب نده توی این کامنت دونی.
anar | February 15, 2010 12:09 PM
فهیم به کدوم آدرس فرستادی؟
anar | February 15, 2010 1:29 PM
همونی که بالا سمت چپه... "تماس"
فهیم | February 16, 2010 5:56 PM
کلاس زبانت میلاد بود؟
آورا | February 18, 2010 5:13 AM
فکر کنم. من هم شکوه میرفتم و هم میلاد. فکر کنم اونی که میدون ونک بود میلاد بود. راست میگی.
anar | February 22, 2010 5:14 PM
وای آفرین ! چقدر خوبه که مصمم بوده و به آرزوش رسیده ... انشالله همیشه موفق باشه .
Memorialist | April 5, 2010 9:53 AM
سلام
چرا انار؟ این اسم رو کی انتخاب کردی؟
دوست دارم یه ذره راجع بهش بگی آخه منم انارم!!!
Anar | June 27, 2010 1:03 PM
I guess that to receive the personal loans from creditors you must have a good reason. However, once I've got a credit loan, because I was willing to buy a bike.
Strong20Melody | July 24, 2010 4:00 PM