اندر حکایات ازدواج با خارجی

خیلی دوست دارم بیش‌تر راجع به رابطه با غیرایرانی بخوانم. می‌خواهم ببینم تجربه‌ی دیگران در این‌باره چه بوده است.

در مورد «سوال» آخرت یک تجربه دارم: یکی از استادهای من سوئدی‌ست، هم‌سرش رومانیایی است و به تازگی (یک‌سال) بچه‌دار شده‌اند. و در این مدت هم با سه زبان (دو تای قبلی به علاوه‌ی انگلیسی)‌ با بچه صحبت می‌کنند. بچه هم که فعلا مشکل‌ای ندارد. (:

عجب دنیای کوچکی هه ها! این سولوژن هفت هشت ماهه که همشهری مون در اومده.... بیا برو اون کی برد فرسایی ها که واسه پانته آ کردم، بخون اگه دوسش هستی توی فیس بوک....

مامان غزل

من دلم میخواست بتونم به بحث فیس بوک لینک بدم که نمیشه. اگه اینجا بتونی خلاصه نظرت رو بگذاری برای بقیه که بخونند ممنون میشم.

با کپی پیست چطوری؟

در ضمن هاله جون در این زمینه استاده....

اونجا پینگلیشه. بیا بنویس فارسی دوستم.

ساروی کیجا خانوم کجاست؟ اونم نظراتش جالب بود.

هاله که قطعا استاده. حالا وقت کنه بیاد بگه حتما خوندنیه.

انار جون جالب اینجاست که من با فارسی حرف نزدن راحت کنار اومدم . ولی وقتی خانواده ام هستند به فارسی حرف میزنیم و دوستم هم با این موضوع کنار اومده ولی خیلی وقتها حس میکنم حوصله اش سر میره ولی چاره ای نیست... این مشکلی هست که امسال ما باید باهاش کنار بیاییم و بهترین راه رو براش پیدا کنیم... ولی من هم فکر میکنم اگر زمانی بچه دار بشم حتما با بچه ام به فارسی صحبت خواهم کرد و اونجاست که نمیدونم اوضاع خونه قرو قاطی میشه یا میتونم از پسش بر بیام. منظورم اینه که پدر با بچه یه زبان دیگری صحبت کنه.. مادر زبان دیگری......

مامان غزل،

نه! با پانته‌آ دوست فیس‌بوکی نیستم.

quoting my significant other:
بهترین تفاهم این است که دو نفر در پذیرش اختلاف نظرهایشان اتفاق نظر داشته باشند!

گوشت‌خواری امری به‌دور از اخلاق است. از همین فرصت استفاده کنید و این عادت غیراخلاقی را ترک کنید.

انار جون
من با پسرم فارسی صحبت میکنم و همسرم که کانادایی هست با پسرمون انگلیسی. برای این داستان فارسی حرف زدن یا نزدن و تفاوت فرهنگ غذایی و اینها هم مثل تو و واسو هستیم.

در ضمن بگم که پسرمون از همون ۶ ماهگی به هر دو زبان فارسی و انگلیسی عکس العمل نشون میده و هر دو رو متوجه می شه.

دیگه این که من اصلا توی صحبت کردن با پسرم کلمات انگلیسی قاطی نمی کنم و از هر فارسی زبونی هم که اینکار رو بکنه باهاش میخوام که گفته هاش رو به فارسی صد در صد اصلاح کنه. این بچه که داره توی محیط انگلیسی زبون بزرگ میشه بخواد نخواد انگلیسی رو به روانی صحبت خواهد کرد. مهم اینه که من تا اونجا که میشه این امکان رو که بتونه زبان مادری اش رو صحیح صحبت کنه ازش نگیرم.

سلام
آبجی انار جون من در همین مورد ازدواج ازت سوال داشتم.
فقط یه کم مفصله و دلم هم میخاد تا حد امکان مفصل جوابم رو بدی.
امکانش هست به ایمیلت بفرستم و از طریق ایمیلم جواب بگیرم؟

به عنوان کسی‌ که از موقعی که چشم باز کرده با حداقل ۲، ۳ تا زبون دورو بر خودش آشنا شده و با چندتا فرهنگ مختلف، باید بگم که اختلاف زبانی در مقایسه با اختلاف غذایی و مذهبی‌ خیلی‌ مشکل نیست. چون به هر صورت دانستن ۲ یا ۳ زبان نه تنها دانش رو بالا می بره و مخصوصاً الان که حتی برای آیندهٔ بچه ها هم مفیده چه از لحاظ اجتماعی و چه از لحاظ هوشی. به غیر از واسو و انار، من چندین زوج ایرانی‌-غیر ایرانی‌ رو در خانواده و دوستانم میشناسم که خیلی‌ راحت با این دو یا چند زبان بودن کنار اومدن. مثلا یکی‌ از دوستانم شوهرش کلیمی هست و بچه ها هم به فارسی و هم به عبری به خوبی‌ آشنایی دارند. زوج ایرانی‌[شیرازی]-السالوادوری هم میشناسم که بچه ها هم اسپانیولی و هم فارسی به لهجه شیرازی رو صحبت می‌کنن و برای ارتباط با خانواده پدری و مادری هیچ مشکلی‌ ندارن. زوج ایرانی‌-هندی، ایرانی‌-پاکستانی و ایرانی -فیلیپینی هم همینطور که بچه ها خیلی راحت به کشورهای پدری و مادریشون به تنهایی سفر می کنن و تا اونجایی که اطلاع دارم هر دو زبان رو روان صحبت می کنن. خلاصه مثال زیاده و فکر نمی کنم که موضوع زبان موضوعی باشه که بخواد یک رابطه رو تحت تاثیر جدی قرار بعده چه بدون بچه و چه با بچه!

* بده

بالایی من بودم

مانا من خودم تا جایی که بین خودم و و واسو بوده با انگلیسی حرف زدن مشکلی نداشتم. نه اینکه همه کلمات رو به انگلیسی بدونم اما هیچ وقت احساس نکردم نتونستم به خاطر ندونستن زبان منظورم رو برسونم. اما وقتی خودم میخوام با خانواده خودم حرف بزنم نمیتونم به انگلیسی اونجوری ارتباط برقرار کنم. حتما باید فارسی باشه. مخصوصا خانواده درجه یک.

سوسکی این مساله قاطی نکردن فارسی و انگلیسی خیلی دیسیپلین میخواد. خودت هم از اول قاطی نمیکردی یا به خاطر بچه رفتارت رو اصلاح کردی؟

پویا, من راستش با فلسفه گوشت خوردن هیچ مشکلی ندارم تا وقتی که منبعش یه جای مطمئن باشه که این جاهای صنعتی با روشهای غیر انسانی نباشه. حیوان در طول زندگیش زجر نکشیده باشه. برای من توجیحش اینه که این جایگاه منه در چرخه حیاط. همونقدر که گرگ و خرس از خوردن من ممکنه احساس عذاب کنند من هم از خوردن هفته ای یکبار گوشت مرغ و گاو خوردن احساس عذاب میکنم.

جیرجیرک: دقیقا تعریف تفاهم ما همینه که میگی.

توجیه درسته یا توجیح؟ توجیه نه؟ اشتباه نوشتم اون بالا؟

ای بابا حیاط هم که حیاط خونه است. منظورم چرخه حیاته.

خوبه موضوع صحبت هم زبان فارسی و ارتباط بنده با زبان مادریه!

انار جان ،

يادته يه بار گفتی يه پستی مينويسی راجع به اينکه اگه با يه نفر غير ايرانی ازدواج کرديم در خارج از ايران،
ازدواج مون رو تو ايران ثبت کنيم يا نه؟ خوب، من يکی خيلی چشم به راه اين پستم :)

سكوت مي كنم اينجا

سحر ما هنوز ثبتش نکردیم. هنوز خودم به نتیجه نرسیدم کار واجب و درستیه.

زی زی چرا سکوت؟

بابا تا من سوالم رو خوندم تو گفتی سکوت؟
توبب که بئ تر از من با انگلیسی حرف نزدن و گوشت نخورن مشکل داری تو چرا؟
من خودم می دونم می خوام و خواهم رفت ایران دوست فعلی و شوهر آینده ام هم با ید بیا د همونطور که من باید برم هند! ولییییییییییییییییییییییییییییی مهم تر از قضیه زبان که زمان کمکم خواهد کرد مسئله رفتن بچه ها به ابران تو میدونی اگه ازدواج ایرونی نکتی بچه هات تو ایران اصلا به رسمیات شناخته نمی سن تازه اون ازدواج روهم بکنی ینده خدا ها هر دفه ویزا لازم دارن..... ولی خوب این دردسریه که خودمون به جون خریدبم ..... مشکل زمانیه که طرفت (مثل مال من) حاضر به امضا نیست و باور نمی کنه اون تنها یه برگه احمقانه تو دولت مزخرف ایرانه و نع بیشتر....حالا این وسط من بیچاره باید بین دل عاشق و دل مستم انتخاب کنم چه کنم؟؟؟؟؟
کسی محضری میشناسه که پولی عقدنامه بده؟ من نمیتونم امکان ایران رفتنم رو 0 کنم.... دردم زیاده کمکم کنید....
ممنون

یه چیز دیگه منم عاشق انارم خانمی

ماهی قرمز:

اگر بچه ها در هر صورت ایرانی نیستند و حق زیادی ندارند برای چی باید به اسم من ثبت بشن؟ به رسمیت شناخته بشن که چی بشه؟ این همه آدم با تور میان و میرن؟ یک مرد با دوتا بچه نمیتونند با تور مسافرتی بیان ایران؟ بهشون ویزا نمیدن؟ به من چکار دارند اصلا؟ نخواهیم توضیح بدیم کی سئوال میکنه؟

جدی میگم ها. اگر فقط برای ایران رفتن باشه کی به کار ما کار داره اگر جدا جدا بریم؟ بچه ها هم اگر اسم ایرانی تابلو نداشته باشند که اصلا معلوم نیست ریشه ایرانی دارند.

نمیدونم. تصمیم مهمیه. اما خیلی نمیشه احساسی گرفت چون احساس طرف هم به اندازه من مهمه.

بسیار باهات موافقم انار جان. ثبت می خوای کنی که چی بشه؟ حاصلش که همش بی حقیه و بی حقوقی... من متوجه نمی شم که اگه کسی می دونه دیگه برنمی گرده اصرار بر ثبت ازدواج چه صیغه ایه؟! من که اگه جای تو بودم بهش فکر هم نمی کردم!

من فکر می‌کنم که تفاوتها بخش بزرگ و مهمی‌ از رابطه هستند. البته زبان متفاوت ممکن خیلی‌ تفاوت بزرگی‌ باشه ولی‌ اصولاً فکر می‌کنم بزرگترینش نیست و مثل تفاوتهای دیگه باید باهاش برخورد کرد منظورم اینکه چون بیشتر به نظر میاد نباید بزرگش کرد. منو شوهرم بسیار زیاد متفاوت ایم ولی‌ در عین حال از باهم بودن لذت میبیرم و همیشه چیزی هست در مورد هردومون که برای دیگری جالبه. البته شخصیت هر دومن هم طوریه که بسیار مستقل هستیم و همینطور هم کلا دنبال دردسریم برای همین لذت میبریم از تفاوتها. شوهر من به عنوان مثال به سبک موزیک علاقه داره که من اصلا نمیتونم گوش بدم و احتمالا بچمون با دو دنیای کاملا متفاوت رو برو می‌شه که مطمئناً بهتر از یه دنیاست! بچهٔ شما هم همینطور خواهد شد.

اگه تصمیم بگیری بچه ات تا18 سالگی ایروننره مشکلینداری در غیر این صورت تا 18 سالگی برگه تولد بجه و ژاسژورت ژدر و مادر همه رو می خوان که یه ویزا بدن فکر کردی من به این فکر نکردم؟