من وبلاگ نوشتن را تعطیل میکنم

انار جان من تازه تو را پيدا كرده بودم. كجا به اين زودي. منم مثل تو زماني وبلاگ نوشتن رو رها كرده بودم. اما باز به اين نتيجه رسيدم كه حرف هاي نگفته ام در دلم انبار شده و من بايد بگويم تا بهتر كار كنم تا بهتر زندگي كنم. اين شد كه دوباره نوشتم. جايي كه كسي مرا نمي شناسد. با هويتي جديد كه هرچه دل تنگم بخواهد مي گويم. اين تغيير هويت به من بارها كمك كرده. توام مي تواني امتحان كني. هرجاي دنيا كه هستي موفق باشي. اين چند وقت از دوستي با تو لذت بردم انار عزيز.

دلم براتون تنگ می شه. کلی وبلاگتون رو دوست داشتم.

در زندگی‌ی پیش رو موفق باشی! (:

ایا شنیده ایدکه با بزرگان وصلت کرده ایم انهم چگونه وصلتی!؟!

Although I have always been a huge fan of your blog, I support your decision on closing it. I did the same when my son was born. I think this is a sign of growth... when your horizons expand (for you is the career life + married life and for me is the family life on top of career/married life) it would be hard to keep the same old priorities.

Will be in touch via email and FB.
btw, I don't check my blog email anymore, but you do have my personal email if you need to reach me.

Love.
--sooski

روزی که دیدی نوشتن اینها با تحققشان منافاتی ندارد برگرد

حیف شد. من خیلی دوستت داشتم. باهات زندگی می کردم. وقتی می دیدم آپ کردی از ته دل خوشحال می شدم.
انار من از تو خیلی چیزا یاد گرفتم. خیلی.
دلم برات تنگ میشه بی معرفت.
باور میکنی تموم پستهاتو حفظم؟!

khoda ro shokr .zoodtar gooreto gom kon. aberooye har chi doktore mamlekate bordi

بینا: برو بابا!

سلام انارخانوم
میشه لطفا ایمیلتونو چک کنید
مرسی

pas khodetam midooni hich g... nisti. pas ERTEBATE HERFEI BAMAANI.,MAHDOODIATE SHOGHLI az in zeraye ziadi nazan

بینا: آدم جالبی هستی ها. کار و زندگی نداری؟

من هم خیلی وبلاگت رو دوست داشتم و از اون اولین بلاگ هایی هست این جا که من در گوگل ریدر روشون کلیک می کردم بخونم (:
و همیشه فکر کردم که تو واقعاَ وقت می ذاری برای ِ نوشتن و درست نوشتن.
دلمون برای ِ انار ِ وبلاگستان تنگ می شه

هیچ یادم نمیره اولین پست شما رو که خوندم درباره لپ تاپت بود که در مترو داشتی ازش استفاده می کردی و من با سرپ ایمی گرنت به وبت اومدم .بعد ازاون دیگه همش درمورد نوشته هات با فامیلم حرف می زدم و قبولت داشتم خیلی.مرسی که اومدی وبلاگ برا دل خودت درست کردی و دل مار و هم خوش کردی .
امیدوارم همیشه در زندگیت شاد ترو موفقتر باشی
پی نوشت: اگه اینو نگم نمیشه :راستش و بخوای من هم کمی احساس کرده بودم که دیگه مثل اون قدیما به این خونت دل نمی دی . خوب اینم نرماله و یک کار خوب دیگه .

بی‌نام جان, پوران جان, سمیرا جان دممنون از لطفت.

آره نازنین اونجوری حرف ته دلم رو نمیتونستم بنویسم. این بود که کمتر و یواش‌تر مینوشتم. ممنون از لطفت.

man daneshjooye phd urban planning hastam. 2 khat inja neveshtan ham baes nemishe kar o zendegim aghab biofte. ina hamash bahanas azizam. mitooni dige nanevisi vali dige fis o efadeye alaki nia

چه آدم جالبی هستی ها. من واسه چی انقدر رو اعصابتم؟ ببین من فکر میکنم تو از جای دیگه عصبانی هستی داری دعواش رو با من میکنی. من کاری به کارت ندارم که.

harfat ba amalet joor nist.

دلم گرفت پستتو خوندم
از این که دیگه نمی خواهی بنویسی متاسفم انار جان
کاش با این قطعیت تعطیلش نمی کردی مثلا می گفتی کمتر می نویسم.
کاش فکر خواننده هایی رو که این همه به تو و وبلاگت عادت کردن می کردی
یکی از محبوبترین سایتهامو دارم در حال تعطیل شدن می بینم. واقعا متاسفم و امیدوارم تجدید نظر کنی
♥

سلام انار
واقعا دلم گرفت
به خاطر ندارم که کی تو رو به من معرفی کرد اما به خاطر دارم که گفت : انار, دختری که آنقدر صادقانه و خودمانی مینویسد که دل آدم را با نوشته هایش همراه میکند.
راست میگفت....
انار جان
دلم برات تنگ میشه. اما میدونم که باید بری.
برای بار دیگه هم از اینکه دفعه قبل دعوتم رو برای ثبت نظرت در وبلاگ دوست دیگرم درباره " ماندن یا نمادن" قبول کردی و خودت هم دوباره یه پست دیگه براش نوشتی و باعث شدی تجربه دوستان بیشمار دیگه ای رو بدونم و تغییر نگاه ها رو ببینم متشکرم. خیلی بهم کمک کرد...
امیدوارم همیشه ی همیشه شاد باشی و از خودت راضی.
خدانگه دار....

انار جونم آخه چرا انقدر موفق و پرتلاش هستی که این بینای نابینای طفلی انقده حسودی کنه؟هاااااااااااااان ;-)

انار جانم مهم اینه که بدونی بنویسی و ننویسی همیشه دوستت داریم.

har ki nadoone fekr mikone baraye CIA kar mikoni

انار فکر کنم خیلی‌ها که می‌گن مگه چقدر کار داری خودشون وبلاگ نویس نبودن. معلومه که همه در حد چند پاراگراف نوشتن وقت دارن. قضیه اینه که وقتی آدم وبلاگ می‌نویسه یک بخشی از ذهنش همیشه یه جورایی درگیرشه. اگه بی‌خیال بشه بعد از این که کم می‌نویسه ممکنه خودش خوشش نیاد. بعد هم این که آدم ها متوقع می‌شن که هر روز باید یکی از اون متنای عمیقت رو نوشته باشی می‌تونه بره روی اعصابت یا اون آدمایی که بدون این که بشناسنت دوست دارن بیان بهت بد و بیراه بگن. نمی‌دونم همه‌ی این احساس ها رو تو تجربه کردی یا نه، ولی من تجربه کردم و پست آخرت رو می‌فهمم. مخصوصا این که الان که رویاهات رو می‌دونی و می‌خوای بری پل بسازی، دیگه صحبت از جزییات پل ساختن شاید به عمیقی پست های رویاهات نباشه. به هر حال من خیلی از خوندن وبلاگت در این مدت لذت بردم، مخصوصا از اون پستایی که عمیقا یک مطلب رو بررسی می‌کردی. همیشه موفق باشی.

نمي دانم چرا دلم گرفت .. از اين قطعيت در گفتن اين كه ديگر نمي نويسي .. و از اين كه آنقدر روشنفكر نيستم كه به تو حق بدهم كه ديگر ننويسي حتي اگر دل ندهي حتي اگر خيلي از حرف هايت را بخواهي سانسور كني .. بعضي ها مثل تو انقدر پر ند و عميق كه حتي سانسور شده و كمرنگشان هم كلي آدم را جلو مي اندازد .. يادم هست اولين بار كه توي وب شادي كردم كه بالاخره يك ينه تنها هجو نمي نويسد كه كلي هم جلو هست و پيشتاز خواندن وب تو بود بعد از آن ديگر وبستان امن شد چون مي دانستم آدم هايي مثل تو هستند كه پربارش كنند
براي همين تصميمت را تاييد نمي كنم ..دوست دارم بيشتر روي اين تصميم قطعي ات فكر كني ... حتي اگر وقت نداري حتي اگر آنقدر عمل گرا شده اي كه برايت اينجا ديگر حتي خانه ي سوم هم نيست اما آدم هايي كه به تو نگاه مي كنند اينجا برايشان خانه ي اولي است كه سر مي زنندش

حیف شدی . اما مسلما برای خودت دلایلی داشتی .
موفق و شاد باشی

اولین ارتباطم با وبلاگت پستی با عنوان "چرا از ایران آمدید بیرون؟ چرا تصمیم گرفتید ایران بمانید؟" بود وقتی خواندم خیلی دوست داشتم ببینم دو سال بعد چه اتفاقی برای انار خانوم می افتد وقتی تاریخ اون پست رو دیدم ذوق زده شدم. به سرعت به آرزویم رسیده بودم و آمدم و آخرین پست رو خوندم. باورم نشد ولی در همون دو سه خط اول کلی از 4 سال بین این دو پست را حدس زدم که امیدوارم خیلی بیراه نرفته باشم واقعیتش من شرایط 8-9 سال پیش تو رو دارم و قصد دارم که همه ی پست هایی که فکر می کنم گمشده ی من در اونها هست را بخوونم. به خودتان هم پیشنهاد می کنم که پست 2006 June 19 رو دوباره بخوونید. قبل از اینکه وبلاگ شما را بخوانم همیشه فکر می کردم اگه من یه همچین کاری کنم بعدا بیشتر می توانم چیزهایی که فراموش کردم را به یاد بیارم و اگر 4-5 سال دیگر برای ماندن و برگشتن تصمیمی می گیریم همه جانبه تر و بدون بایاس تر تصمیم بگیرم. خیلی دوست دارم بیشتر با شما درد دل کنم و حرف بزنم ولی به شرط اینکه اگر شما هم موافق باشید و من فرصت کنم و وبلاگ شما را بخوانم که کمتر وقت شما را بگیرم.

می خوام یه چیز دیگه بنویسم ولی خیلی روم نمی شه!
یه چیز از جنس همون چیزهای درونی که قبلا راحت تو وبلاگتون می نوشتید و الان خیلی احساس راحتی نمی کنید و به دلایلی خودتون رو مجبور می بینید که تحت فشار باشید.
اگر شما آدم با هوشی باشید و پست 19 ژوئن 2006 بخونید احتمالا سوال اولم رو فهمیدید. سوال دوم هم در مورد یک جمله در همون پسته/ می تونید با جستجو پیداش کنید.
بالاخره نمونه خوبش به تورتون خورد؟
اگر ایمیل شما blog_identity [at] yahoo [dot] com باشد خوشحال می شم سوالاتم را واضح تر به صورت ایمیلی بپرسم. حذف کردن این نظر از نظر نویسنده مشکلی ندارد.

م از ایران:

من راستش خیلی منظورتون رو متوجه نشدم. ایمیل من:anarkhanoom@gmail.com

ما که اصلا منطور م از ایران رو نفهمیدیم باز خوبه شما خیلی نفهمیدین!

• قابل توجه دوستداران تفکر و معنویت آزاد:
برای آشنايي هر چه بیشتر با معلم تفکر و انديشه ، نظريه پرداز معناگراي ايراني و رهبر جمعيت ال ياسين ، استاد ايليا رام الله (پيمان فتاحي) می توانید به سایت زیر مراجعه کنید
www.ostad-iliya.org

سلام
فکر نکنم کسی تا حالا به اندازه من مظالبتون رو خونده آخه الان نزدیک به ساعته دارم مطاللب وبلاگتون رو می خونم
خیلی فکر کردم تا چه بنویسم براتون اما هیچی به ذهنم نیومد تا اینکه الان میلم رو چک کردم و دیدم یکی از دوستا یه جمله برام فرستاده گفتم بفرستم براتون
"این همه به تاریکی لعنت نفرستید بلند شوید و شمعی روشن کنید"

ببخشد مثل اینکه چند ساعتش نخورده
الان نزدیک به 4.5 ساعته که تو وبسایتتونم

سلام
تیشه را امروز بر میدارم
و تمام آیینه ها را
برای دیدنت
میشکنم
تنم از دوری تو سردست
همین
جای دنجی ساخته ام در وردپرسس خوشحال میشم مرا چون آیینه نگاه نکنید قبل آنکه بشکنم

من هی میام اینجا رو باز میکنم میخوام یه چیزی بنویسم که تعطیلش نکن ... بعد می بینم خودم سرگردونم گه با صفحه ی خودم چه کار کنم . ادامه بدم یا نه ... حالا اومدم بگم میفهممت . فقط هیچ تصمیمی برای ابد نگیر

من هی میام اینجا رو باز میکنم میخوام یه چیزی بنویسم که تعطیلش نکن ... بعد می بینم خودم سرگردونم گه با صفحه ی خودم چه کار کنم . ادامه بدم یا نه ... حالا اومدم بگم میفهممت . فقط هیچ تصمیمی برای ابد نگیر

آلوچه اون صفحه ورزش هنوز هست. اونجا بیا.