من دلم که کلا برای وبلاگ نویسی تنگ شده. قدیما که نه فیس بوک بود, نه تویتر بود, نه هیچی دیگه آدم همین وبلاگ رو داشت. هرچیز چرند و بیربط و باربطی میخواستی بگی میامدی همینجا میگفتی. اگر هم شبی دلت گرفته بود, میخواستی درد دل کنی, دلت برای جایی یا کسی تنگ شده بود باز میامدی همینجا میگفتی. افاضات فلسفی/سیاسی/اجتماعی هم داشتی جایی بهتر از وبلاگ نبود.
الان اما چرندیات روزمره خود به خود به فیس بوک منتقل شده. اگر کسی تو فیس بوک باشه دقیقا میدونه من کی گرسنه امه, بعد کی سیر شدم, بعد کی ورزش رفتم, بعد یه چندتا پست جالب وبلاگی که خوندم چسبوندهام, دوتام لینک فیلمهایی که میخوام برم ببینم گذاشتم, چهارتا خبر چسبوندم, اخرشم نوشتهام آواتار فیلم بیخودی بود. یعنی این خودش یه عالمه پست. بعد اینا رو که نمینویسم. از اون طرف هم کلی به خاطر واسو نمینویسم. به دلیل اینکه این آدم اومده که بمونه توی زندگی من. من حق دارم راجع به مسائل خودم بنویسم اما حق ندارم زندگی خصوصی اونو بریزم اینجا به خصوص که خیلی ها منو میشناسند و دیر یا زود این آدم رو هم میشناسند. خلاصه یک مرز باریکتر از موست بین اینکه من از خودم صادقانه بنویسم اما زندگی خصوصی این آدم حریمش حفظ بشه. اینو هنوز دارم کژدار و مریز باهاش جلو میرم قلقش دستم نیامده. کلا هم که هربار ازش مینویسم گلاب به روی شما دعوامون میشه اینجا میشه عین بازار مکاره.
دیگه چی؟ هرچی رو هم که میخوام نمیتونم بنویسم. از کار که نمیتونم غر بزنم چون ماشالله با یک درجه و نیم جدایی همه کالیفرنیا به هم وصلند. غیبت هرکس رو بکنم حتم دارم ظرف دو ماه -حداکثر-کف دستشه. از ایران هم نمیتونم بگم چون به نظر خودم جایگاه نداره که من بخوام راجع بهش حرف بزنم وقتی نیستم اونجا. خوشم هم نمیاد از حرف بیفایده فقط برای دل خواننده خوش کردن. خیلی حرفهایی هم که حرف زندگی عادی منه برای خیلی خواننده های وبلاگ دیگه جذابیت نداره چون با زندگی روزمره اینجا عجینه و برای خواننده از ایران جالب نیست و در نتیجه حرف میماسه. کلا این شده که یه سری حرفهایی که میخوام بزنم رو نمیتونم بزنم و یه سری حرفهایی رو هم که میتونم بزنم زدنم نمیاد.
نتیجه همه اینها هم این شده که پیوستگی این وبلاگ از بین رفته. به خاطر اینکه من که دکتر سروش نیستم که مردم بیان هی وبلاگ بخونن از فرمایشات ارزشمند بنده چیزی یاد بگیرند. وبلاگ روزمره نویسیه و منم زندگیم رو ترسیم میکنم. اگر افاضاتی هم بوده و جالب در میامده در قالب و چهارچوب شخصیت سازی روزمره نویسیها جذابیت و معنی داشته. یعنی چون من از خودم مرتب خبر میدادم و شخصیت من وبلاگنویس برای خواننده ملموس بوده در نتیجه دغدغههای من هم برای خواننده مهم میشه. وگرنه اگر بخوان حرف حسابی بخونند که اینهمه کتاب و روزنامه ریخته صدبار بهتر از من.
خلاصه اینکه دلم برای وبلاگ نویسیم تنگ شده. برای روزمره نویسیم تنگ شده. برای روزمرهای که نمیتونم بنویسمش و در نتیجه نمیدونم کجا میره تنگ شده. خواستم بگم که حداقل اگر از خودش نمیتونم اثری بگذارم از دلتنگیش نوشته باشم.
]]>
